بنیان گذار سلسله سلمانی ابوترابی جلالی
سید محمد بن علی بخارایی ملقب به سلطان جلال الدین حیدر منیرشاه میرسرخ بخاری به سال ۵۹۵ ه-ق در بخارا دیده به جهان گشود. سلطان نسب مبارکش به امام همام محمد تقی (ع) می رسد.
پدر ایشان از علمای بزرگ بخارا و صاحب منصب بود که برای کسب علم به کربلا نجف مکه و چندین بار به شبه قاره هند و شرق ایران سفر کرد. سلطان در هفت سالگی به همراه پدر به مدینه رفت و بعد از بازگشت از مدینه در سن چهارده سالگی در سال ۶۰۹ یا ۶۱۰ ه-ق به حکم پدر با چندتن از سادات به شهر ملتان سفر کرد و در آنجا علوم ظاهری را نزد زکریای ملتانی که به دستور شهاب الدین سهروردی مشغول تدریس بود به مدت پانزده سال آموخت.
بعد از آن سلطان در شهر پاک پتن به خدمت بابا فرید شکرگنج رفت و سالها به ریاضت مشغول بود. سپس به دستور بابا فرید سلطان به همراه لعل شهباز قلند، جلال الدین تبریزی و گویا درویش علی بهاری به خدمت شاه جمال الدین چرمینه پوش بنیان گذار مکتب قلندریه در شهر هانسی رفتند. در آن زمان هر ارشاد نامه ای که به دست شاه جمال الدین چرمینه پوش مهر و امضا می شد آن مرشد باید مقام قلندری را طی کرده باشد و بابا فرید شکرگنج بدون اجازه شاه جمال الدین کسی را به مقام ارشاد نمی نشاند. در واقع شاه جمال الدین مقام معرفت را به سلطان آموخت و سلطان بعد از گذراندن مکتب قلندریه سلسله جلالی را پایه گذاری کرد.
طبق بررسی محققان داخلی و خارجی در قرون گذشته و حال چهار شخصیت فارسی زبان در قرن هفتم ه-ق از موفق ترین مبلغان دینی بودند و آن چهار شخصیت را به این ترتیب نام برده اند: سلطان جلال الدین حیدر بخارایی، بابا فرید شکرگنج، زکریای ملتانی، لعل شهباز قلندر یعنی همان عثمان مرندی. این چهار یار قبل از اینکه در مکتب قلندریه وارد شوند هزارها هزار نفر را مسلمان کردند چندین شهر ساختند صدها مسجد به نام آنها بنا شد و ده ها مرکز علمی را پایه گذاری کردند اما با تمام شهرتی که داشتند در مقابل مکتب قلندریه زانو زدند.
اوچ شهری است در ملتان اما زمانی که سلطان تصمیم گرفت آنجا خانقاه جلالی را بنا کند قصبه ای کوچک بود و بعد از مدتی کوتاه به شهری بزرگ تبدیل شد .در تاریخ شبه قاره هندخانقاه سلطان بزرگ ترین مرکز تبلیغات دینی بشمار می رفت .
جسم سلطان به سال ۶۹۰ ه-ق در خانقاه خود به خاک آرمید.
