| نبود به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما |
|
یک حرف بیش نیست زبان در دهانِ ما |
| چون شمع دم ز شعلهٔ شوقِ تو میزنیم |
|
خالی مباد زین تبِ گرم استخوانِ ما |
| عرض فنای ما نبود جز شکستِ رنگ |
|
چون شعله برِ گریز ندارد خزانِ ما |
| گَردِ رمی به روی شراری نشستهایم |
|
ای صبر بیش ازین نکنی امتحانِ ما |
| از برگ و سازِ قافلهٔ بیخودان مپرس |
|
بیناله میرود جرسِ کاروانِ ما |
| میخواست دل ز شکوهٔ خوی تو دم زند |
|
دودِ سپند گشت سخن در دهانِ ما |
| ما معنی مسلسلِ زلفِ تو خواندهایم |
|
مشکل که مرگ قطع کند داستانِ ما |
| چون سیل بیخودانه سوی بحر میرویم |
|
آگه نهایم دستِ که دارد عنانِ ما |
| ما را عجوزِ دهر دوتا کرد از فریب |
|
زه شد به تارِ چرخ ز سستی کمانِ ما |
| از طبعِ شوخ این همه در بندِ کُلفَتیم |
|
بستند چون شرار به سنگ آشیانِ ما |
| آه از غبارِ ما که هواگیرِ شوق نیست |
|
یعنی به خاک ریخته است آسمانِ ما |
| بیدل هجومِ گریهٔ ما را سبب مپرس |
|
بیمقصد است کوششِ اشکِ روانِ ما |
دانلود فایل پی دی اف