| ای همه جسم، اندکی جان باش |
|
سخت افسردهای پَرافشان باش |
| حرفِ درد، آشیانِ موزونیست |
|
ناله شو، ذکرِ عندلیبان باش |
| گو به فریادِ ما کسی نرسد |
|
زندگی بیکسیست، نالان باش |
| دعویِ عشق کردهای! خون شو |
|
گنج، بیرنج نیست، ویران باش |
| بیفنا، سیرِ عیش نتوان کرد |
|
در خود آتش زن و چراغان باش |
| نیستی، ختمِ نشئهی هستیست |
|
هرچه باشی، به خاک، یکسان باش |
| هرزهتازِ نگاه، نتوان زیست |
|
گر توان چشم گشت، حیران باش |
| شهرتت بادِ آفتی دارد |
|
گر چراغی، به زیرِ دامان باش |
| هردوعالم تویی چو نیست شوی؛ |
|
ای همه آشکار! پنهان باش |
| نوبهارت حضورِ بیرنگیست |
|
رنگها بشکن و گلستان باش |
| معنیِ مشربِ فنا دریاب |
|
حیرتِ کافر و مسلمان باش |
| رشتهی سازِ شوق، بیگره است |
|
نالهای فارغ از نیستان باش |
| عجزِ ظاهر، شکوهِ باطنِ توست |
|
در دلِ مور، خود سلیمان باش |
| تو دلی جمع کن به ضبطِ نَفَس |
|
گو غبارِ جهان پریشان باش |
| غنچهها جامه میدرند امروز |
|
کای ز دل بیخبر! گریبان باش |
| کسوتِ شرم، غیرِ هستی نیست |
|
چشمی از خود بپوش، عریان باش |
| همه تحصیلِ حاصل است اینجا |
|
طالب آنچه یافت نتوان باش |
| شرم دار از گرانبهاییِ خویش |
|
هرقَدَر میخرند، ارزان باش |
| ذاتی ای بیخبر! صفات کجاست؟ |
|
موج و کف گفتوگوست، عَمان باش |
| تا بهارت غمِ خزان نکِشَد |
|
اینقدَر یادگیر و نازان باش |
دانلود فایل پی دی اف