| اعتبارِ حقیقتِ ازلیم |
|
آب و رنگِ بهارِ لَمیَزَلیم |
| عشق، هرجا به خون تپَد، بالیم |
|
حسن، هرجا چمن شود، حُلَلیم |
| شوقِ ما داشت جلوهها در کار |
|
عِلم بودیم، این زمان عَمَلیم |
| بهرِ ترتیبِ نظمِ امکانی |
|
چون ردیف و قوافیِ غَزَلیم |
| عمر، سررشتهی توجهِ ماست |
|
گر تغافل ز خود کنیم اَجَلیم |
| چشم یک چند دامِ جلوهگریست |
|
شیشه گر بشکند پری مَثَلیم |
| مستی از پهلویِ دل است اینجا |
|
صد خرابات شیشه در بَغَلیم |
| چون سحر از غبارِ وهمِ نَفَس |
|
بسکه بر خویش چیدهایم، تَلیم |
| تا دِماغِ هوس رسا گردد |
|
گوهرآرای رشتهی اَمَلیم |
| کارِ ما زین بساط مفتبریست |
|
بازی رنگِ وهم را شَتَلیم |
| صلح، درس کتاب وحدت بود |
|
تا طَرْف آشکار شد جَدَلیم |
| زهر میپرورد تمیزِ صفات |
|
ورنه بالذّات چشمهی عَسَلیم |
| مدعا هیچ و این همه نیرنگ |
|
عرضِ اوهام و اینقدَر حیَلیم |
| وهمِ کثرت نمای یکتاییست |
|
معنیِ واحدیم و مبتَذَلیم |
| سازِ ما قابلِ اقامت نیست |
|
نالهای در توهّمِ جَبَلیم |
| هستی اکنون به جای نیستی است |
|
عدمی رفته است و ما بَدَلیم |
| خجلتِ اعتبار اگر این است |
|
هرقدر ظاهریم، بیمَحَلیم |
| خواه افسانه گیر و خواه خیال |
|
هرچه هستیم از همین قبَلیم |
| گر کنی فهمِ گیر و دار ظهور |
|
چون نفسْ جَهَد، هیچْ ماحَصَلیم |
| (گر) با همه اعتبار، ساز شکست |
|
به همین نکته ایمن از خلَلیم |
دانلود فایل پی دی اف