| تو از عالم همین لفظی شنیدی |
|
بیا برگو که از عالم چه دیدی |
| چه دانستی ز صورت یا ز معنی |
|
چه باشد آخرت چوُن است دُنیی |
| بگو سیمرغ و کوهِ قاف چبود |
|
بهشت و دوزخ و اعراف چبود |
| کدام است آن جهان کان نیست پیدا |
|
که یک روزش بود یک سال اینجا |
| همین عالم نبود آخر که دیدی |
|
نه «ما لَا تُبْصِرُون» آخر شنیدی |
| بیا بنما که جابُلقا کدام است |
|
جهان شهرِ جابُلسا کدام است |
| مشارق با مغارب را بیندیش |
|
چو این عالم ندارد از یکی بیش |
| بیانِ «مِثْلَهُنَّ» از ابن عباس |
|
شنو پس خویشتن را نیک بشناس |
| تو در خوابی و این دیدن خیال است |
|
هر آنچه دیدهای از وی مثال است |
| به صبحِ حشر چون گردی تو بیدار |
|
بدانی کین همه وهم است و پندار |
| چو برخیزد خیالِ چشمِ اَحوَل |
|
زمین و آسمان گردد مُبَدّل |
| چو خورشید نهان بنمایدت چهر |
|
نماند نورِ ناهید و مه و مهر |
| فتد یک تاب از او بر سنگِ خاره |
|
شود چون پشمِ رنگین پاره پاره |
| بِکُن اکنون که کردن میتوانی |
|
چو نتوانی چه سود آن را که دانی |
| چه میگویم حدیثِ عالمِ دل |
|
تو را ای سرنشیبِ پای در گل |
| جهان آنِ تو و تو مانده عاجز |
|
ز تو محرومتر کس دیده هرگز؟ |
| چو محبوسان به یک منزل نشسته |
|
به دست عجز پای خویش بسته |
| نشستی چون زنان در کوی اِدبار |
|
نمیداری ز جهل خویشتن عار |
| دلیرانِ جهان آغشته در خون |
|
تو سرپوشیده ننهی پای بیرون |
| چه کردی فهم از دینُ العجایز |
|
که بر خود جهل میداری تو جایز |
| زنان چون ناقصاتِ عقل و دینند |
|
چرا مردان ره ایشان گزینند |
| اگر مردی برون آی و سفر کن |
|
هر آنچْ آید به پیشت زان گذر کن |
| میاسا روز و شب اندر مراحل |
|
مشو موقوفِ همراه و رَواحل |
| خلیلآسا برو حق را طلب کن |
|
شبی را روز و روزی را به شب کن |
| ستاره با مه و خورشیدِ اکبر |
|
بود حس و خیال و عقلِ انور |
| بگردان زین همه ای راهرو روی |
|
همیشه «لا أُحِبُّ الْآفِلين» گوی |
| و یا چون موسیِ عمران در این راه |
|
برو تا بشنوی «إِنَّي أَنَا اللَّه» |
| تو را تا کوهِ هستی پیش باقی است |
|
صدای لفظ «اَرَنی» «لَن تَرانی» است |
| حقیقت کهربا ذاتِ تو کاه است |
|
اگر کوهِ تویی نَبوَد چه راه است |
| تَجّلی گر رسد بر کوهِ هستی |
|
شود چون خاکِ ره، هستی ز پستی |
| گدایی گردد از یک جذبه شاهی |
|
به یک لحظه دهد کوهی به کاهی |
| برو اندر پی خواجه به اَسریٰ |
|
تماشا کن همه آیاتِ کبریٰ |
| برون آی از سرای «اُمِّ هانی» |
|
بگو مطلق حدیث «مَنْ رَآنی» |
| گذاری کن ز کاف و نونِ کونین |
|
نشین بر قافِ قُربِ «قابَ قَوسَیْن» |
| دهد حق مر تو را هرچْ آن بخواهی |
|
نمایندت همه «اشیا کَما هِی» |
دانلود فایل پی دی اف