| آه از دامِ عشق رَم کردیم |
|
خویش را غافل از عدم کردیم |
| دل که شمعِ حریمِ وحدت بود |
|
داغِ بتخانه و حرم کردیم |
| خطِ زخمی نشد نصیبِ جگر |
|
نسخههای هوس رقم کردیم |
| داغِ عشقی به سینه میبایست |
|
بیخبر کیسه پر دِرَم کردیم |
| زینتِ ما به اشکِ گلگون بود |
|
سرخیِ طلعت از بَقَم کردیم |
| ننوشتیم نقطهی اشکی |
|
مژهها را عبث قلم کردیم |
| طلب از خویش رفتنی میخواست |
|
تکیه بر طاقتِ قَدَم کردیم |
| خامشی داشت نغمهی تحقیق |
|
تا نفس وقفِ زیر و بم کردیم |
| مدعا بود آهِ دردآلود |
|
خواهشِ پرچم و علم کردیم |
| مدتِ وصل، در فراغ گذشت |
|
شهد، در کامِ خویش، سم کردیم |
| نغمه بیپرده بود و جلوه عیان |
|
چشم بستیم و گوش اصم کردیم |
| مطلق از جهلِ ما مقید شد |
|
بر صمد، تهمتِ صنم کردیم |
| عمر گردید صرفِ بیدردی |
|
غم فزودیم و ناله کم کردیم |
| پیر گشتیم و طاقت از کف رفت |
|
پیکری بیسجود، خم کردیم |
| نکتهای گفت دوش دانایی |
|
که: شنیدن به ناله ضم کردیم |
| یعنی آیینه شد یقین کز جهل |
|
هرچه کردیم ما ستم کردیم |
| فرصتِ گریه رفته بود از دست |
|
دیده دریا و اشک، یم کردیم |
| داغِ عمرِ گذشته در غفلت |
|
تازه از شعلههای غم کردیم |
| باری از دردِ یأس و شوق امید |
|
شاد گشتیم و گریه هم کردیم |
| آخر آن لفظ معنی حیرت |
|
تا تو باور کنی رقم کردیم |
دانلود فایل پی دی اف