| مگذر از سیرِ عالم اسرار | تا شوی محرمِ حقیقتِ کار | |
| چند اندیشهی زن و فرزند؟ | مایه هیچ است و راهزن بسیار! | |
| گر نداری ز دهر پایِ گریز | دستی از دامنِ جهان بردار | |
| ای حباب! اینقدَر چه میبالی؟ | شرمی از گیر و دارِ خویش بدار | |
| که به یک دَم زدن، حریفِ اجل | از سرت برکشیده است دمار | |
| گر همه بر فلک روی چو سحاب | قطره اشکی شو و به خاک ببار | |
| منعِ جولانِ عجز، نتوان کرد | سایه برِ کوه میرود هموار | |
| تا نگردی خجل ز رویِ عدم | زندگی را بهجز فنا مشمار | |
| میرود صبح و میدهد آواز | که: به راهِ تو زندگیست غبار | |
| تا به کی مستعار باید زیست؟ | هرچه داری برو به حق بسپار | |
| جهد کن تا به خود زنی آتش | نیست شمعی دگر در این شبِ تار | |
| مدعا زین فسونِ یأس آن است | که تو از خویش بگذری ناچار | |
| چیست از خویشتن گذشتنِ تو؟ | یعنی از وهمِ هستی و پندار | |
| رفع ظلمت، حضورِ خورشید است | نور باقی است چون نمانَد نار | |
| نفیِ باطل، ثبوتِ حق دارد | همه عیش است چون روَد آزار | |
| تا نِیی واصلِ بهارِ یقین | عیش رنج است، گلشنت همه خار | |
| چون رسیدی به نشئهی توحید | خواه مستی گزین و خواه خُمار | |
| عجز شو تا رسی به علمِ غرور | باش مجبور تا شوی مختار | |
| ای خوش آن دم که بینیاز شود | درسِ آگاهیِ تو از تکرار | |
| تا به چشمِ شهود دریابی: | - بیغبارِ تکلّفِ اظهار - | |
| که جهان نیست جز تجلّیِ دوست | ||
| این من و ما، همان اضافَتِ اوست | ||
دانلود فایل پی دی اف