| ای دلت منظرِ تجلّیِ شاه |
|
دیدهات مرکزِ عروجِ نگاه |
| ذرّهی مهرِ معنیات خورشید |
|
پرتویی از جبینِ رازِ تو ماه |
| در تماشایِ جلوهات شب و روز |
|
چرخ یک چشم از این سفید و سیاه |
| باطنت، عشق را هجومآباد |
|
ظاهرت، حسن را تماشاگاه |
| از تو جوشید معنیِ کونین |
|
همچو تحقیق، از دلِ آگاه |
| اهتزازِ دلت کند اقرار |
|
که کِشَد خنده از لبت دو گواه |
| درد در پرده میکند انشا |
|
ذوقِ گل کردنت به کسوتِ آه |
| عرقی کز جبینت آرَد شرم |
|
هم تو داری در انفعالِ شناه |
| گه خطایت غبارِ کلفتِ دل |
|
گه صوابت دلیلِ شکرِ اللّه |
| جرم، آن معنیئی که نپسندی |
|
نیکیات، آن حقیقتِ دلخواه |
| ای معمّایِ هردو عالم نام |
|
همه رازی ولی به این افواه |
| کثرتی را که در نظر داری |
|
نیست جز شوخیِ غبارِ نگاه |
| قدم از خویش نانهاده برون |
|
هست در خانه عالِمی گمراه |
| عجز مَشمُر شکستِ کارِ جهان |
|
بینیازی شکسته است کلاه |
| غیر، موجود نیست، غفلتِ توست |
|
گر تو غافل شوی کهراست گناه؟ |
| ای همه جستوجو! به منزلِ خویش |
|
نرسیدی و روز شد بیگاه |
| من هم از گفتوگویِ امکانی |
|
مدتی چون تو داشتم اکراه |
| ناله، یک عَقده خامُشی میخواست |
|
تا شود رشتهی تَپَش کوتاه |
| از دبستانِ غلغلِ آفاق |
|
برده بودم به جِیبِ خویش پناه |
| آخر از صفحهی یقین خواندم |
|
معنیِ لااله الّااللّه: |