| شب ز ما و منِ خواص و عوام |
|
گرمیئی داشت مجلسِ اوهام |
| شمع، یکسر دماغسوزیها |
|
بادها، یک قلم تصوّرِ خام |
| زاهد از گفتوگوی باغِ بهشت |
|
داغِ گلچینیِ خلود و دوام |
| واعظ از ذکر توبهکاریها |
|
به بد و نیکِ انفعال، پیام |
| قاضی و مبحثِ طلاق و نکاح |
|
مفتی و دقّتِ حلال و حرام |
| حرف شاهان: «کلاه و تخت و حَشَم» |
|
ذکر درویش: «دلق و آب و طعام» |
| شغلِ عالِم به روی هم جُستن |
|
درس فاضل به یکدگر الزام |
| آن یکی قائلِ عقول و نفوس |
|
و آن دگر محوِ عنصر و اجرام |
| کافر و غلغلِ بت و ناقوس |
|
مؤمن و شهرتِ صلات و صیام |
| شیخ و عمّامه و محاسن و بس |
|
که: «بزرگیست در همین اندام» |
| هوشیار و خروشِ صد تدبیر |
|
مست و خمیازهای و حسرتِ جام |
| طفل و عشرتنواییِ آغاز |
|
پیر و کُلفَتبیانیِ انجام |
| شیشهی حسن و غلغلِ میِ ناز |
|
جامِ عشق و، شکستِ دل، پیغام |
| هریک القصه در جهانِ خیال |
|
رفته بود از خود و نبودش کام |
| همه مغرورِ خویش و غافل از این |
|
که ندارد از این و آن جز نام |
| مشتِ خاکیست پَرفشان به هوا |
|
خواه پرواز گوی و خواه خرام |
| آن هوا چیست؟ پیچ و تابِ نفسْ |
|
که جهان را کشیده است به دام |
| چون نَفَس قطع شد، غبار نشست |
|
رقصِ وهم و خیال، گشت تمام |
| همه اشکند بر سرِ مژگان |
|
جمله طشتند، لیک بر لبِ بام |
| زین همه گفتوگویِ هوشگداز |
|
حیرت آخر نمود ختم کلام |
دانلود فایل پی دی اف