| بیقرار است کِلکِ شوقِ حریر |
|
تا کند سطرِ معنیئی تحریر |
| قسمتِ دیده زین چمن بِستان |
|
بهرهی گوش از این نوا برگیر |
| طالبی کرد طوفِ استادی |
|
کای دلت دشتِ معرفت نخجیر! |
| چه کنم تا در این تماشاگاه |
|
دیده از آگهی بَرَد توفیر؟ |
| با چه سازَم کزین تَحَیُّر، ساز |
|
گوش یابد سعادتِ بم و زیر؟ |
| نفَسِ چنگِ شوق، رشته گسیخت |
|
پیِ آهنگِ مدعا تعبیر |
| که: در این محفلِ جنون آهنگ |
|
حیرت، آیینه میکند زنجیر |
| خلقی اینجا ز نارساییِ فهم |
|
غوطه در دوغ خورده است ز شیر |
| آن یک از بیدِماغی تمئیز |
|
خاک میپرورَد به جَیبِ عبیر |
| دیگری همچنان ز کاوشِ وهم |
|
نقبِ کافور برده است به قیر |
| در مقامی که رمز بیعددی است |
|
میشمارد هوس قلیل و کثیر |
| از شعورِ بهارِ آگاهی |
|
نه غنی صرفه میبرد نه فقیر |
| تو ز دید و شنیدِ غیب و شهود |
|
نکنی کوری و کری تعمیر |
| از تماشایِ حُسن اگر خواهی |
|
بینگه نیست دیدهی تصویر |
| و گر از درس عشق میپرسی |
|
شمع هم نیست خامشی-تقریر |
| پس در این عشرتانجمن، دور است |
|
پنبه در گوش، مردن از تدبیر |
| حیف باشد در این طرب محفل |
|
چشم بینا بود، رمد تأثیر |
| لیک تا امتیاز پردازی |
|
فرصتِ شوق میکند شبگیر |
| از عیان تا غبار هفت نگاه |
|
وز بیان تا نفسْ به هشت صفیر |
| آنچه در جلوه است، پوچ مبین |
|
هرچه در گفتوگوست، سهل مگیر |