| ای کمالِ تو خاک، زر کردن |
|
یعنی از حق به خود نظر کردن |
| هرچه آید ز دست، غیر از عشق |
|
صرفهات نیست جز حذر کردن |
| کمرِ جهدِ اختیار مبند |
|
نیست کاری از این بتر کردن |
| اعتباری! دلیلِ خجلتِ توست |
|
دخل در کار معتبر کردن |
| شرم باید ز جزر و مدِّ محیط |
|
موج را فکرِ خیر و شر کردن |
| چند باید ز خجلتِ هستی |
|
به جبین کارِ چشمْ تر کردن؟ |
| بگذر ای ناله! از رَساییِ خویش |
|
تا کی اندیشهی اثر کردن؟ |
| راهِ عشق است، کوچهی نِی نیست |
|
بینفَس بایدت گذر کردن |
| عالَمی را ز خویش غافل کرد |
|
فکرِ تقلیدِ یکدگر کردن |
| خجلت آراست شیوهی تقلید |
|
نتَوان ژاله را گهر کردن |
| زین همه کار و بارِ نومیدی |
|
ناله بایست بیشتر کردن |
| آسمان را به حالتِ شبِ ما |
|
خنده میآید از سحر کردن |
| فهمِ اسرارِ هستیِ موهوم |
|
راهِ نارَفتهایست، سَر کردن |
| هردو عالم غبارِ خانهی توست |
|
مشکل است از خودت سفر کردن |
| جذبهی شوق اگر شود پر و بال |
|
سنگ را میتوان شرر کردن |
| ره به گلزارِ معنیئی دارد |
|
سِیرِ هنگامهی صُوَر کردن |
| بسکه جوشید چشمه، دریا شد |
|
گریه میباید اینقدَر کردن |
| لذّتِ خون شدن اگر این است |
|
عالَمی را توان جگر کردن |
| سازِ آفاقْ نغمهای دارد |
|
چند سامانِ گوشِ کر کردن؟ |
| ای همه هوش! سخت بیخبری |
|
بعد از این بایدت خبر کردن |
دانلود فایل پی دی اف