در تعاریفی که از درویش و سلوک درویشی شده است از آن بعنوان فقر و یا ادب نیز یاد کرده اند که در ذیل بطور مختصر به آن می پردازیم.

• فقر

درویشی در لغت فقر است و در اصطلاح ترک ماسوی الله .

برای فقر در عرفان و سلوک الی الله علامتهایی است که عبارتند از:

۱- شفقتی چون آفتاب که بر همه می تابد.
۲- تواضعی چون زمین که هر که پای بر آن می نهد از نیک و بد تحمل می کند.
۳- سخاوتی چون آسمان که بر خشک و تر می بارد و گورستان و گلستان برایش فرقی نمی کند.

• ادب

برخی بزرگان گفته اند که درویشی تمام ادب است که هر وقتی و هر حالی و هر مقامی را ادبی است و ادب یعنی پاکیزه ساختن ظاهر و باطن است و هر کسی که به جایی رسید از ادب رسید چنانچه مولانا می فرماید:

و در مثنوی معنوی می فرماید:

ادب باطن ،ادب دل است چنان که از معاصی دل احتراز کنی که اصل معصیتهای دل حسد است و ریا و غفلت و غرور و حرص و امثال اینها و ادب ظاهر محافظت چشم و گوش و زبان و دست و شکم ‌فرج و پای که بزرگ‌ترین عیب ظاهر ،عیب بینی و عیب گویی وعیب دیگران شنیدن است.
شاه قاسم انوار عارف قرن هشتم درویشی را اینگونه بصورت نظم به زیبای تعریف کرده است:

– منابع:
رساله سلسله خاکسار،
دیوان غزلیات حافظ،
مثنوی معنوی مولانا،
کتاب فتوت نامه سلطانی اثر مولانا حسین واعظ کاشفی سبزواری،